H θεατρική παράσταση Τα γυάλινα βουνά και οι κοκκαλένιοι κάμποι ζωντανεύει ένα ξεχωριστό κυκλαδίτικο παραμύθι με σύγχρονες θεατρικές μεθόδους και βαθιά συναισθηματική σύνδεση με την παράδοση: αφήγηση, μουσική, ζωγραφήγηση και σωματικό θέατρο.
Ένας νέος βοσκός και μια νεράιδα του Αυγούστου ερωτεύονται και δημιουργούν οικογένεια στον Πάνω Κόσμο. Όταν εκείνη και το παιδί τους εξαφανίζονται, ο βοσκός ξεκινά ένα επώδυνο ταξίδι αναζήτησης, καθοδηγούμενος από τέσσερις άνεμους, μέσα από το συμβολικό τοπίο των «γυάλινων βουνών» και των «κοκκαλένιων κάμπων» σ’ έναν συμβολικό κόσμο ωρίμανσης και ελπίδας.
Η Μυκηναϊκή Ακρόπολη Αγίου Ανδρέα στη Σίφνο γίνεται ζωντανό παραμύθι, προσκαλώντας παιδιά, εφήβους και ενήλικες σε μια πολυαισθητηριακή εμπειρία που γεφυρώνει γενιές και αναδεικνύει τη δύναμη της λαϊκής αφήγησης. Συνοδευτικές δράσεις εμπλουτίζουν την εμπειρία: βιωματική προσέγγιση, κατασκευή και εκτέλεση παραδοσιακής μουσικής από τοπικό οργανοπαίχτη, ανάγνωση και αφήγηση τοπικών παραμυθιών από μέλη τοπικής ερασιτεχνικής ομάδας και το εικαστικό εργαστήριο «Ζωγραφήγηση», εμπνευσμένο από την πρακτική της ζωγραφήγησης που χρησιμοποιείται στην παράσταση.
Το έργο Η διαθήκη συνδυάζει το θέατρο με το 3D animation και αποτελεί μια ανατρεπτική παράσταση για παιδιά και εφήβους με απρόσμενο τέλος, η οποία πραγματεύεται την αξία του πολιτισμού μας, αλλά και πληθώρα σύγχρονων ζητημάτων που θα απασχολήσουν την κοινωνία μας και στο μέλλον.
Δύο αδέλφια, ο Ποσειδώνας και η Αυγή, ζουν στον εικονικό κόσμο του διαδικτύου. Δεν εργάζονται, δεν κοινωνικοποιούνται και για όποια απόφαση καλούνται να πάρουν, από την πιο μικρή ως την πιο μεγάλη, ρωτούν την Τεχνητή Νοημοσύνη, ώστε να τους δώσει απαντήσεις και λύσεις στα θέματα που τους αφορούν. Η καθημερινότητά τους κυλά μέσα σε τέσσερις τοίχους, ώσπου ένας συμβολαιογράφος επικοινωνεί μαζί τους και η ζωή τους παίρνει διαφορετική τροπή. Από έναν θείο τους κληρονομούν ένα κάστρο με ιστορική αξία, το οποίο βλέπουν ως ευκαιρία για αξιοποίηση και εκμετάλλευση, ώστε να πραγματοποιήσουν τα καταναλωτικά τους όνειρα. Καθώς δεν έχουν μάθει να σκέφτονται και να λαμβάνουν αποφάσεις, απευθύνονται στην Τεχνητή Νοημοσύνη για να τους προτείνει λύσεις εκμετάλλευσης της κληρονομιάς.
Mε αφορμή ένα κυριακάτικο οικογενειακό τραπέζι που περιλαμβάνει ελληνικές γεύσεις ανθεκτικές στο πέρασμα των ετών, ξεπηδούν οι ιστορίες παραδοσιακών φαγητών και η πρόσληψή τους στο σήμερα. Εκεί όπου συναντιούνται και συναλλάσσονται οι διαφορετικές γενιές, αντιλαμβανόμαστε τους τρόπους που έχουν μεταβληθεί οι διατροφικές μας παραδόσεις αλλά και η ίδια η ζωή. Ο μουσακάς, οι πίτες, τα ντολμαδάκια και τα μπαχάρια της ξακουστής πολίτικης κουζίνας μάς φέρνουν στον νου τις ιστορίες των γιαγιάδων μας, ενώ η μπομπότα ή, αλλιώς, η πίτα των φτωχών μάς γυρίζει πίσω στη δύσκολη περίοδο της Κατοχής και τις προσπάθειες του ελληνικού λαού για επιβίωση. Παραδοσιακά ακούσματα μπλεγμένα με ήχους τηγανίσματος και κατσαρόλες που βράζουν, ιστορίες ανθρώπων και συνταγές που όλοι μας έχουμε δοκιμάσει δημιουργούν μια παράσταση φόρο τιμής στα τραπέζια που μας μεγάλωσαν.
Τα λουλούδια είναι σιωπηλοί μάρτυρες της θυσίας από την αρχή του κόσμου. Στα μοιρολόγια, στις μπαλάντες του Μεσαίωνα, στις λαϊκές δοξασίες, άνθη αιώνια γεννιούνται από ιστορίες αγάπης και αίματος. Από τον Νάρκισσο και τα ρόδα του Μεσαίωνα μέχρι την παπαρούνα (σύμβολο μνήμης του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου μεταξύ άλλων), τα λουλούδια, με τις ιστορίες που βλέπουν, μας διαμορφώνουν, μας εμπνέουν, μας οδηγούν στις καινούριες, δικές μας ιστορίες. Από τα δημοτικά τραγούδια έως τους μεσαιωνικούς θρύλους, τα λουλούδια αναδύονται εκεί όπου η θυσία χαράζει ανεξίτηλα τη μνήμη.
Οι Alcedo Folk Band μας οδηγούν σε ένα ηχητικό και αφηγηματικό μονοπάτι, όπου η λαϊκή παράδοση συναντά τη σύγχρονη μουσική δημιουργία. Ο ελληνικός και ο ευρωπαϊκός πολιτισμός γεφυρώνονται με πολύτιμα υλικά από τη δημοτική ποίηση, τη μυθολογία και τη μεσαιωνική παράδοση.
Το έργο Πάντων μίμησις αποτελεί μια μουσικοχοροθεατρική περφόρμανς με στοιχεία θεατρικής αφήγησης και εικαστικού χάπενινγκ. Παράλληλα έχει στόχο να αποτελέσει την πρώτη φάση μιας έρευνας πάνω στον συγκερασμό παραστατικών, διαδραστικών, αφηγηματικών και αναπαραστατικών τεχνών στη νοτιοανατολική Ευρώπη των προνεωτερικών χρόνων. Τα παραστατικά αυτά υβριδικά δρώμενα ανιχνεύονται σε θραύσματα ελλιπή μεν, ικανά δε να ενθαρρύνουν την εικασία κάποιων continuum που έχουν σαν αφετηρία την ύστερη ελληνορωμαϊκή αρχαιότητα και φτάνουν μέχρι σημερινές λαϊκές εκδηλώσεις ή ακόμα και σύγχρονες καλλιτεχνικές εκφάνσεις διαμέσου της μεταβυζαντινής παράδοσης. Οι ελλείψεις στοιχείων τεκμηρίωσης ως προς την ιστορική ακρίβεια και τη συνεπή απόδοση του ύφους, της λειτουργίας, της θεματολογίας και της μορφής των εν λόγω σκηνικών δρωμένων στην κρίσιμη μεταβατική περίοδο των «σκοτεινών χρόνων» στην περίπτωσή μας παραδίδουν χώρο στη δημιουργική φαντασία: μέσω της αναζήτησης μιας συλλογικής μνήμης προσβλέπουμε σε μια σύγχρονη αυτόνομη καλλιτεχνική δημιουργία που καταδεικνύει τη ρευστότητα που ενώνει παρελθόν, παρόν και μέλλον.