Αντλώντας έμπνευση από το βραβευμένο βιβλίο Ένας δεινόσαυρος στο μπαλκόνι μου του Σάκη Σερέφα, η μουσικοεικαστική παράσταση Πόσος κόσμος χωράει στο μπαλκόνι μου προσκαλεί παιδιά και εφήβους σε μια ονειρική περιήγηση στον χώρο και τον χρόνο της Θεσσαλονίκης: ο μικρός Γιάννης σκαρφαλωμένος στο κεφάλι ενός σπάνιου φίλου, του δεινόσαυρου Σαύρου, περιπλανιέται στην πόλη και ανακαλύπτει «πόσο παλιά, συνεχής και πολυφυλετική είναι η ιστορία της και πως αυτό που κανείς το ζει ως παρόν πρόκειται στο μέλλον να αποτελεί πολύτιμη μαρτυρία για τις επόμενες γενιές».
Επί σκηνής, η ζωντανή μουσική, ως πρωτότυπη σύνθεση αλλά και ως δημιουργική επαναδιαπραγμάτευση της πολυσυλλεκτικής μουσικής παράδοσης της Θεσσαλονίκης, συνομιλεί με την εικαστική δημιουργία (βίντεο) και την αφήγηση, δίνοντας στο κοινό την ευκαιρία να αντικρίσει βιωματικά τη Θεσσαλονίκη ως μια ζωντανή σύνθεση πολιτισμών και να συνειδητοποιήσει τη σημασία της διατήρησης και του σεβασμού της πολιτιστικής πολυφωνίας στην καθημερινή μας ζωή.
* Πριν από την παράσταση θα πραγματοποιηθεί μουσικοεικαστικό εργαστήριο για παιδιά ηλικίας 6-12 ετών. Εργαστήρι για παιδιά: 19:00 – 20:00
Για δηλώσεις συμμετοχής στο εργαστήριο κάντε κλικ εδώ:
*Περιορισμένος αριθμός συμμετοχών.
* Στη διάρκεια της παράστασης γίνεται χρήση φωτογραφικού υλικού από την ομάδα «Παλιές φωτογραφίες της Θεσσαλονίκης».
Τι συμβαίνει όταν συνδιαλέγεται μια θεατρική Ιφιγένεια με μια ποιητική Ιφιγένεια και με μια τεχνητή; Ένας διάλογος μεταξύ Τεχνητής Νοημοσύνης, διαχρονικού κειμένου και πρωτότυπης μουσικής.
Στην παράσταση μουσικού θεάτρου Η διάσταση της Ιφιγένειας, το κοινό θα γνωρίσει τρεις διαφορετικές εκδοχές του γυναικείου ρόλου της Ιφιγένειας. Κάθε ηθοποιός, μέσα από τον δικό της μονόλογο, φωτίζει μια διαφορετική πλευρά του ίδιου προσώπου, προσφέροντας μια άλλη διάσταση στην εξέλιξη του έργου.
Συγκεκριμένα, η Ευαγγελία Κεραμάρη θα υποδυθεί την Ιφιγένεια του Ευριπίδη, τοποθετώντας την σ’ έναν τόπο εξορίας, σε μια δυστοπία. Η Ιωάννα Ευθυμιάδου θα μας ταξιδέψει σ’ έναν κόσμο ποίησης, ελπίδας και αιώνιας ευτυχίας, γνωστό σ’ εμάς ως ουτοπία, μέσα από την Ιφιγένεια του Γιάννη Ρίτσου. Η Μαρκέλα Ζερδαλή θα υποδυθεί την Ιφιγένεια Τεχνητής Νοημοσύνης, απορρίπτοντας τον συναισθηματικό κόσμο για τη λογική. Η συνθέτρια Αγγελική Ζώη θα δώσει τη δική της μουσική διάσταση στην παράσταση, με πρωτότυπη μουσική που αναδεικνύει τον εσωτερικό κόσμο των τριών ερμηνευτριών.
Το Άξιον Εστί (1960) του Μίκη Θεοδωράκη, βασισμένο στην ομώνυμη ποιητική σύνθεση του νομπελίστα ποιητή Οδυσσέα Ελύτη, παρουσιάζεται μέσα από την ηχοχρωματική παλέτα έξι πιάνων και την ηχητική ομοιογένεια της ερμηνείας δώδεκα πιανιστών της πιανιστικής ορχήστρας Piandaemonium.
Το εμβληματικό έργο που μελοποίησε ο Μίκης Θεοδωράκης συνιστά ένα υβριδικό άκουσμα συμφωνικής ορχήστρας και χορωδίας από τη μια, με ψάλτη και αφηγητή από την άλλη, σε ένα σταυροδρόμι όπου η λόγια μουσική συναντά την παράδοση. Η βαθιά συζήτηση των εκφραστικών φορτίων των ετερόκλητων μουσικών παραδόσεων γίνεται πάνω στον καμβά της υψηλής ποίησης του Ελύτη, προσδοκώντας την έκφραση μιας ελληνικότητας σύγχρονης και πολυδιάστατης, με βλέψεις άμεσης επικοινωνίας του συλλογικού μηνύματός της με ένα μεγάλο κοινό.
Αυτός ο μοναδικός ήχος αποκτά νέα ζωή μέσα από την πρωτότυπη σύλληψη και εκτέλεση της μοναδικής πιανιστικής ορχήστρας Piandaemonium, η οποία με την εικοσιπενταετή εμπειρία της επιχειρεί μια σύγχρονη ηχητική επαναπροσέγγιση ενός έργου που κουβαλά ακόμα και σήμερα τα σύμβολα ενός πολιτισμού που διαρκώς ανανεώνεται.
Μια γυναίκα φτάνει κατατρεγμένη σε ένα μικρό χωριό. Ο Παπάς, ο Τρελός, ο Σήφης, ο Δάσκαλος, η Κουτσομπόλαινα, με τις φωνές και τους εκκωφαντικούς ψιθύρους, μαρτυρούν τρόμο απέναντι στον «δημόσιο κίνδυνο» που εγκυμονεί η ξένη. Τα χρόνια περνούν. Ο νεαρός βοσκός μαθαίνει να σχοινοβατεί. Το χωριό φοβάται. Η ευλογία να ισορροπείς σε τεντωμένο σκοινί, πάνω από γκρεμούς, κόντρα σε μανιασμένους ανέμους, μοιάζει αμάρτημα για όσους άγονται και φέρονται, παραπατώντας με κομμένη την ανάσα, κάτω στο έδαφος. Η ικανότητα να κοιτάζεις σαν βρικόλακας κι εδώ κι εκεί, ζωντανούς και νεκρούς, ξένους και δικούς, δίκαιους και άδικους, έρχεται με ένα τίμημα, μια εξορία.
Ποιες αντιλήψεις περί δικαίου γεννά η δημοτική παράδοση και πώς αυτές επιβιώνουν σήμερα; Ποιο κρίμα κουβαλάει το ξένο; Τι είναι δίκαιο, τι άδικο και τι τ’ ανάμεσό τους; Ταυτίζεται η επιθυμία για δικαιοσύνη με την αιώνια επιθυμία του ανθρώπου για ευτυχία; Ένας μουσικός διάλογος με λέξεις, στίχους, παραδόσεις και παραμύθια αυτού του τόπου και της ιστορίας του.
Η πόλη των αθέατων γυναικών της ERGON – CULTURE είναι ένα διακαλλιτεχνικό πρότζεκτ που επιχειρεί να απαντήσει στο ερώτημα πώς θα ήταν η ιστορία αν την έγραφαν οι «αθέατες», «άφωνες» γυναίκες, μέσα από μια σειρά δράσεων που διοργανώνουν οι εμπνευστές της ιδέας, η εικαστικός Ράνια Μπέλλου και η μουσικός Νεβάρτ-Βερόν Γαλιλαία, σε συνεργασία με την ποιήτρια Άνια Βουλούδη.
Με βασικό άξονα μελέτης την ευρύτερη περιοχή της Θεσσαλονίκης και υπογραμμίζοντας την ιστορικότητα της συνείδησης και της συλλογικής μνήμης, οι τρεις γυναίκες καλλιτέχνες προσφέρουν νέες αναγνώσεις του ρόλου της γυναίκας από την αρχαιότητα ως σήμερα: εικαστική εγκατάσταση, διαδραστική περφόρμανς ποίησης, σύνθεση μουσικού έργου και μουσική περφόρμανς.
Χρησιμοποιώντας τις αισθήσεις της ηχόρασης, της απτικής όρασης, του ήχου και του χρώματος, το πρότζεκτ δημιουργεί πρόσθετες γέφυρες αισθητηριακής επικοινωνίας με το παρελθόν.
H καλλιτεχνική δράση «Περί Χρείας Αναπνοής, Μετά Πανδημικά Μέλλοντα» παρουσιάζει δύο διαφορετικές παραστάσεις στις 28 και 29 Ιουλίου. Η πρώτη τιτλοφορείται «Τα Ερείπια εντός μου…» και πρόκειται για την εικαστική performance του Άγγελου Σκούρτη, ενώ η δεύτερη ονομάζεται «Asymptote», είναι χορευτική παράσταση και παρουσιάζεται σε πρωτότυπη μουσική του Κωνσταντίνου Μπακογιάννη. Ταυτοχρόνως, οι δύο αυτές παραστάσεις πλαισιώνονται από τρεις εικαστικές εγκαταστάσεις: «Το Κατώφλι» της Μαίρης Ρουσιώτη, τα «Αναθήματα» της Νάντιας Σκορδοπούλου και τις «Στήλες Ίασης» της Βιβέτας Χριστούλη, που θα εκτίθενται στο Γαλεριανό Συγκρότημα Θεσσαλονίκης από τις 15 Ιουλίου έως τις 5 Σεπτεμβρίου.
Όλες οι δράσεις αντλούν ερεθίσματα από τα αρχαία Ασκληπιεία και τη δυναμική τους ως ενεργά σύμβολα ιστορικής μνήμης που σχετίζονται με την ίαση και με αφορμή την πανδημία coronavirus, η δράση επιχειρεί την επικαιροποίηση της επαφής μας με το πολιτισμικό μας παρελθόν, για τον σχεδιασμό του μετα-πανδημικού μας μέλλοντος.
Με αφετηρία αρχαία ιατρικά συγγράμματα (Γαληνός) και ιδεολογικές και φιλοσοφικές αντιλήψεις των αρχαίων Ελλήνων για την υγεία, η δράση «Περί Χρείας Αναπνοής – Μετά Πανδημικά Μέλλοντα» αποτελεί σχόλιο και αισθητική ρήξη στην «πόλη του εγκλεισμού» που έχει προκύψει από τα μέτρα πρόληψης κατά της covid-19.
Μια παράσταση που συνδυάζει τη σύγχρονη πειραματική μουσική με το μουσικό θέατρο. Με τη διαρκή χρήση ακαθόριστων φωνημάτων οι μουσικοί της παράστασης αποκαλύπτουν την ανθρώπινη φωνή ως ένα πρωτόλειο μέσο μη γλωσσικής επικοινωνίας, δημιουργώντας μια αίσθηση αρχέγονης τελετουργίας. Η ωμότητα των φωνών και των οργάνων είναι ηχητικά συμβάντα που οριοθετούν την βία, όπως αυτή ξεκλειδώνεται μέσα από το έργο του Ευριπίδη: μεταξύ Πενθέα και Διονύσου, μεταξύ των αντίθετων δυνάμεων της ανθρώπινης φύσης, μεταξύ της παράδοσης και της θηριώδους επιθυμίας για το καινούριο. Όπως οι Βάκχες αναδεικνύουν μια αέναη σύγκρουση στη βάση της ανθρώπινης ψυχής και της ιστορίας, έτσι και η παράσταση Η Φωνή των Βακχών επιδιώκει να διεισδύσει στη φύση της ανθρώπινης φωνής και να αναδείξει τις ανεξερεύνητες πτυχές της.
Με οδηγό το ανθρώπινο σώμα και τη μουσική, σκιαγραφείται η ανθρώπινη πλευρά της Μέδουσας. Η Μέδουσα δεν είναι το «τέρας», αλλά ένα από τα πιο διαχρονικά σύμβολα της Γυναίκας-θύματος, η οποία καλείται να βρει την ταυτότητά της και να επιβιώσει σε μια κοινωνία που είναι θεμελιωμένη με βάση τις πατριαρχικές επιταγές. Μια κοινωνία που δεν διστάζει να δαιμονοποιήσει την ομορφιά της και να την τιμωρήσει για αυτήν. Στο πλαίσιο της παράστασης αναπαράγεται ο βιασμός της Μέδουσας, κινούμενος σε δύο χρονικά επίπεδα: της αρχαιότητας που γέννησε τον μύθο, και στη συνέχεια, μεταφερόμενοι στο σήμερα, της σύγχρονης οπτικής. Στόχος είναι η απονομή συμβολικά της δικαιοσύνης για το αποτρόπαιο έγκλημα του βιασμού. Όπως και για τον ηθικό «βιασμό» που διαχρονικά υφίσταται η Γυναίκα αλλά και ο κάθε Άλλος, μέσω της διαρκούς περιθωριοποίησης και δαιμονοποίησής τους από την πατριαρχική κοινωνία.
H Alcedo Folk Band συνθέτει ένα τελείως καινούργιο και φρέσκο κείμενο που έχει αφετηρία και έμπνευση τις διηγήσεις περί μεταμορφώσεων του Οβίδιου και χτίζουν ένα χορόδραμα το οποίο ονομάζει folk opera.
Νέες και πρωτότυπες μουσικές, χοροί, ιντερμέδια, τραγούδια και απρόσμενα «χορικά» ξετυλίγουν και αποκαλύπτουν την εξέλιξη της ιστορίας, ενώ το χορευτικό τρίο Araneum ανασυνθέτει συνεχώς επί σκηνής τις εικόνες της αφήγησης.
Οι έξι μουσικοί συχνά συμμετέχουν σε σκηνικές δράσεις, ενώ με διάφορους τρόπους συμβάλλουν όχι μόνο στις μυθολογικές «μεταμορφώσεις» αλλά και σε αυτές της μουσικής φόρμας
H παράσταση ζωντανεύει µουσικοθεατρικά το οµώνυµο πεζογράφημα του Γιώργου Ιωάννου, διατηρώντας και φωτίζοντας την µοναδικότητα της ύφανσής του.
Στη δραµατουργική σύνθεση, παρεµβάλλονται ποιήµατα του Μανόλη Αναγνωστάκη και του Ντίνου Χριστιανόπουλου, αποσπάσµατα από το Ο πεθαµένος και η ανάσταση του Νίκου Γαβριήλ Πεντζίκη, καθώς και από το πιο αρχετυπικό ερωτικό ποίηµα, το Άσµα Ασµάτων.
Παράλληλα, συνδιαλέγονται αυθεντικές συνθέσεις για κουαρτέτο σαξοφώνων των σύγχρονων Αμερικανών εκπροσώπων του µινιµαλισµού: Φίλιπ Γκλάς και Μάικλ Νάιμαν.